روابط عمومی

 

باسمه تعالي

در پي درج خبري مبني بر قطع پخش زيارت آل يس و پخش موسيقي به جاي آن در دانشكده زبان‌هاي خارجي دانشگاه اصفهان، توضيح زير از سوي رياست محترم دانشكده  دكتر سيدمحمدرضا ابن‌الرسول ـ دانش‌آموخته و استاد بسيجي حوزه و دانشگاه ـ واصل گرديده است:

بسم الله الرحمن الرحيم

«وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ» (همزه 104: 1)

انتشار خبر كذب ممانعت رياست دانشكده زبان‌هاي خارجي دانشگاه اصفهان از پخش زيارت آل يس موجب تعجب و تأسف است؛ هرچند اگر خبر مذكور، راست و درست هم مي‌بود، حرمت شرعي نداشت و كار خلافي صورت نگرفته بود. آنچه حرمت آن مسلّم است، انجام اعمالي است كه موجب وهن قرآن كريم باشد و البته وهن ادعيه و زيارات مأثوره هم خالي از اشكال نيست، به ويژه اگر به وهنِ مَنْ اُثِرَ عنهم عليهم السلام منجر شود.

پخش دعا و زيارت به زبان عربي و با صوت حزين در صبحگاه هر روز تحصيلي و در آستانه ورود دانشجويان زبان‌هاي آلماني، ارمني، انگليسي، چيني، و فرانسه كه به استثناي دانشجويان زبان عربي نوعا معاني عبارات عربي را در نمي‌يابند و اصلا بدان اعتنايي ندارند و به گپ و گفت و مزاح با دوستان خود مشغولند و گاه روي در هم كشيده حاضرند گرما و سرماي بيرونِ ساختمانِ كلاس‌ها را تحمل كنند ولي اين صدا را نشنوند، اگر وهن به دعا و زيارت نيست، پس چيست؟ و آيا هيچ اثر معنوي، فرهنگي و تربيتي بر آن مترتب است؟

ظاهر آن است كه حتي در اين شرايط، صوت قرآن هم اگر پخش مي‌شد و دانشجويان بدان توجهي نداشتند و در امتثال امر «فَاسْتَمِعوا لَهُ وَ اَنْصِتوا» (اعراف 7: 204) اهمال مي‌كردند، باز اين پخش كردن مشمول وهن مي‌بود. بي‌مناسبت نيست به ترتيب به نظر آيات عظام مكارم شيرازي و جوادي آملي در اين باره نگاهي بيفكنيم:

"سلام عليكم. آيا پخش قرائت قرآن و ادعيه از بلندگو در جايي كه مردم به آن گوش نمي‌دهند، موجب وهن قرآن و دعا است يا خير؟ به بيان ديگر، آيا جايز است در چنين جاهايي قرآن بگذاريم. تشكر

سلام عليكم، در صورتي كه اهانت نباشد، اشكالي ندارد."

 مي‌بينيم در پاسخ اين استفتا، پخش قرآن و ادعيه را در صورتي كه اهانت نباشد، صرفا جايز مي‌دانند و حتي حكم استحباب را هم براي آن قائل نيستند.

"برخي هر روز دعاي عهد مي‌خوانند اما از آداب شهروندي و همسايگي و حقوق ديگران بي‌خبرند."

اما صرف نظر از صدق و كذبِ سخني كه به رئيس دانشكده نسبت داده‌اند، ، نكات زير را يادآور مي‌شوم:

اولا سال‌هاست هر روز صبح در محل برگزاري كلاس‌هاي درسي، دعاي عهد ـ و نه زيارت آل يس ـ پخش مي‌شود و اين كار بدون اخذ موافقت رياست دانشكده و معاونت فرهنگي انجام شده و غير قانوني بوده است. گفتني است اين رويه دانشگاه‌ها است كه برنامه‌هاي فرهنگي و مذهبي خرد و كلان حتي مواردي همچون نصب پوسترهاي مذهبي در محوطۀ ‌دانشكده بايد پس از كسب موافقت مسئولان صورت پذيرد. اين درست نيست كه چون گروهي قصد كاري فرهنگي دارند، مي‌توانند خود را از تقيد به قوانين مستثني بدانند.

ثانيا رئيس دانشكده از مسئول سمعي و بصري خواسته است آهنگ‌هاي بي‌كلامِ هر روز صبحِ صداي جمهوري اسلامي را به جاي آن پخش كند و حتي از اين ميان آن دسته از آهنگ‌هايي را كه شائبه اِطراب داشته، كنار گذاشته، تنها آهنگ‌هايي را انتخاب كند كه نه شاد و نه حزين باشد، بلكه باعث آرامش و تقويت روحيه شود. پخش آهنگ‌هاي برگرفته از صداي و سيماي جمهوري اسلامي هم اگر اشكال داشته باشد، اين اشكال متوجه دانشكده نيست. گزارشگر خبر، به گونه‌اي خبر را برجسته كرده كه گويي به جاي زيارت، ساز و آوازِ مطرب و مناسبِ مجالس لهو و لعب پخش كرده‌اند و متأسفانه از توصيه مقام معظم رهبري كه در ديدار اخير با رؤساي دانشگاه‌ها فرمودند: «كار فرهنگي كه فقط برگزاري كنسرت و اردوهاي مختلط نيست»، سوء استفاده كرده است. از سويي اين تصميم، قريب دو ماه است گرفته شده ولي گويا گزارشگر اكنون فضا را آماده ديده‌اند كه نسبت به نشر اين خبر اقدام كنند‌ و وظيفه خطير امر به معروف و نهي از منكر را در اين دو ماه وا نهاده‌‌اند؟

  ثالثا گزارشگر اين خبر كه اين همه دلسوزي كرده قطعا اهل ذكر و دعا نيست، چون فرق بين دعاي عهد و زيارت آل ياسين را نمي داند و ديگر اينكه اگر اهل دعا بود، طبعا از تهمت زدن اجتناب مي كرد. چگونه ممكن است كسي اهل دعاي عهد باشد و هر صبح با امام زمان خود عهد بندد و تجديد بيعت كند و دستور صريح اسلام را مبني بر حفظ حرمت هم‌كيشان خود زير پا نهد؟! علي كل حال بخشي از آنچه در خبر مذكور آمده افترايي بيش نيست و حقِ درخواست اعاده حيثيت براي مفتري عليه محفوظ است.

رابعا استدلال رئيس دانشكده اين است كه دعاي عهد بنا به تصريح محدّث قمي رضوان الله عليه در مفاتيح الجنان، تنها چهل صباح متوالي خوانده مي‌شود و از قراين (مثل سه بار دست زدن بر ران پاي راست در پايان دعا) معلوم مي‌شود اين دعا علي القاعده رو به قبله و پس از نماز صبح در حال نشسته خوانده مي‌شود ولي پخش آن در شرايطي كه ذكر شد (اگر شائبه حرمت نداشته باشد) نه استحباب دارد و نه حتي شرايط خواندن آن (چهل روز متوالي و با حالت نشسته و...) حاصل مي‌شود. وانگهي بر فرض تسامح در همه اين خدشه‌ها، پخش دعا حكمي فراتر از استحباب ندارد و ترك مستحبات هم به اتفاق نظر فقهاي خاصه و عامه جايز است.

خامسا آشنايان با فقه، خوب مي‌دانند كه «گذاشتن موسيقي به جاي زيارت» آنگاه موجب وهن زيارت است كه آن «جايگاه» اصالتاً به زيارت تعلق داشته باشد. بلي، مثلاً اگر در وقت اذان، كسي موسيقي يا هر چيز ديگر پخش كند، يا در روز عاشورا اقدام به برگزاري مجلس شادي كند، اينها مي‌تواند توهين به اذان و عاشورا قلمداد شود. بر اساس نظر گزارشگر، مسئولان صدا و سيما هم عمل توهين‌آميزي مرتكب مي‌شوند كه در همان ساعات صبح به جاي زيارت، در برخي شبكه‌ها موسيقي پخش مي‌كنند.

سادسا اگرچه انگيزه‌خواني در هر شرايطي امري غير اخلاقي است ولي اگر انتشار اين خبر براي تضعيف مديريت دانشگاه اصفهان صورت گرفته باشد (كه اين احتمال به قرينه مقدمات خبر، دور از واقع هم نيست)، اقدامي بس ناجوانمردانه است كه در زنجيره اخبار كذب اين دو ساله از سوي مخالفان تيم مديريتي فعلي جاي مي‌گيرد و بايد به انتشاردهندگان آن، سخن جاويدان سالار شهيدان را يادآور شد كه: «اگر دين نداريد و از رستاخيز نمي‌هراسيد، دست كم در همين دنياتان آزاده باشيد». والسلام علي من اتبع الهدي