روابط عمومی

به گزارش روابط عمومی، بعضی از اعضای هیات علمی دانشگاه اصفهان در
پی انتشار کلیپی از سخنان استاد رحیم پور ازغدی در شبکه های اجتماعی در مورد پذیرش
مقالات دانشجویان و سخنان وزیر محترم علوم، تحقیقات و فناوری در جلسات شورای عالی
انقلاب فرهنگی، با انتشار متن، صوت و کلیپ تصویری نسبت به سخنان استاد رحیم پور
ازغدی واکنش نشان دادند و انتقاد وی را مورد بررسی و نقد قرار دادند.

در این بخش دکتر احمدرضا نصر اصفهانی عضو هیات علمی دانشکده 
علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه اصفهان، در این خصوص به ایراد نقد و بررسی واکنش های
انتقادی برخی افراد در برابر آن سخنان این استاد  پرداخته اند.

بسم ا لله الرحمن الرحیم

مدتهاست که دیگر دوگانه انگاری هایی چون چپ و راست، اصلاح طلب و أصول
گرا و تقسیم بندی های کاذب این چنینی جوابگوی فهم واقعیت صحنه ی فرهنگ و سیاست
جامعه ی امروز ایران نیست. رویارویی اصلی که سرنوشت و  آینده ی جامعه ایرانی
در گروِ نتیجه ی آن رویارویی است، تقابل "تفکر و منش انقلابی" و
"تفکر و منش ضدانقلابی" است. برای پرهیز از هرگونه کلی گویی ناچارم این
دو کلیدواژه ام را اجمالاً توضیح دهم.

تفکر انقلابی: یعنی تفکری که سعادت جامعه ایرانی را در دنبال کردن
آرمان های انقلاب که توسط امام و رهبری ترسیم شده و می شود می داند و جانمایه ی
اصلی آن اینه مانیِ سیاست و دیانت می باشد.

 اما تفکر ضدانقلابی:
یعنی تفکر افرادی که یا اساساً جوهره ی انقلاب اسلامی را از ابتدا باور نداشته اند
و یا افرادی که حتی اگر روزگاری با انقلاب همراه و حتی دارای مسئولیت در جمهوری
اسلامی بوده اند، امروزه نه تنها هیچ احساس تعلقی به گذشته خود ندارند بلکه به
واسطه ی استحاله ی روحی و فکری، عملاً به عنوان معارض و یا معاندِ تحقق آرمان های
اصیل انقلاب اسلامی، سخن می گویند و یا کنش اجتماعی، سیاسی و فرهنگی دارند حتی اگر
همچنان نیز عهده دار مسئولیت در این نظام باشند!

بدیهی است تفکر انقلابی موظف است همواره کنش و منش خود را بر اساس
اخلاق اسلامی تنظیم کند و هیچگونه سرپیچی از این قاعدهی اصلی حتی اگر غیر عمد و یا
با غفلت بروز کرده باشد، قابل پذیرش نیست. در منطق تفکر انقلابی نیز اصل اساسی در
هرگونه محاجه و مناظره ی فکری با مخالفانِ تفکر انقلابی باید بر اساس شریفه ی
"و جادلوا هم بالتی هی احسن" رقم بخورد. بر این مبنا نویسنده ی این متن،
دفاعی از لحن و برخی واژگان استاد دغدغه مند رحیم پور ازغدی نخواهد داشت و ایشان
را به پرهیز از سخن گفتن به هنگام عصبانیت توصیه می کند.

اما نکته ای که نباید در این میان لوث گردد و در پس نقاب دفاع از
مکارم اخلاقی اهمیت آن به فراموشی سپرده شود، اصل تقابل بنیادین نظام سلطه و تمام
مظاهر آن با نظام نوپای اسلامی مان است. این امر که هر گفتمان علمیِ نظام ساز،
مبتنی و در خدمت یک انگاره ی قدرت است موضوعی است که امروزه هر آشنای با مقولهی
"سیاست علم و رابطه آن با گفتمان قدرت" با آن آشناست.

دغدغه ای که به انحای مختلف در سالیان اخیر از سوی باورمندان به
ظرفیت تمدن ساز گفتمان انقلاب اسلامی در محافل رسمی و مجامع علمی به آن توجه داده
شده است و سرنوشت نظام علم در ایران را در گرو تعیین تکلیف با گفتمان مسلط علمی در
نظام قدرت و تمدن ماتریالیستی دانسته است، معطوف به این واقعیت است که: تا زمانی
که برای آینده جامعه خویش از دل مسائل خودمان راه و روش علمی مناسب و در قواره ی
مبانی فکریمان تدارک نکنیم، خطر استحاله در گفتمانِ قدرتِ نظام سلطه وجود خواهد
داشت. این دغدغه راستین که سرنوشت جامعه علمی ایران در گرو فهم و تدارک پاسخ برای
آن است، جانمایه ی سخن استاد رحیمپور ازغدی است که متاسفانه به واسطه استفاده از
واژگان نامناسب توسط ایشان در یک تریبون عمومی اکنون در معرض نقد و قدحِ برخی
دلسوزان از یک سو و برخی فرصت طلبان  از سوی دیگر قرار گرفته است.

ناقدان دلسوز ضمن دعوت استاد به حفظ حرمت کلام، همچنان به این امر
توجه می دهند که بر اصل مطلب و دغدغه راستینی که محتوای اصلی سخن است باید باصلابت
تر از پیش تاکید شود و غفلت ایشان از بیان واژگان صحیح، نباید منجر به نفیِ ضرورت
و انکارِ حقانیتِ این دغدغه ی راستین گردد.

 

اما ناقدان فرصت طلب که هیچگاه نخواسته اند و یا نتوانسته اند جز
از چشم انداز نظام و گفتمان علمیِ نظام سلطه به پدیده انقلاب اسلامی توجه نشان
دهند (و در قاموس انقلاب اسلامی غربزده خوانده می شوند)، لحن نامناسب استاد را
فرصتی برای انتقام گیری از یکی از مبانی معرفتی نظام اسلامی دانسته و در قالب پند
و اندرز و موعظه برای پاسداشت ادب و حرمت کلام (که در جای خود تذکر بسیار بجایی
است) به گونه ای به نقد و قدح آن سخنان می پردازند که جانمایه ی راستین آن سخنان
یعنی لزوم تعیین تکلیف با گفتمان علمیِ نظام سلطه، یا به سُخره گرفته شود و یا از
اساس بی بنیاد نشان داده شود.

 

اینجاست که بر هر متفکر دردمندی که هم لزوم رعایت اخلاق سخنوری را
مطالبه می کند و هم تبیین تمایز میان "گفتمان اسلامیِ علم" و
"گفتمان ماتریالیستی علم" را ضرورت انکارناپذیر برای مجامع علمیمان
میداند، نحوهی واکنش نشان دادن به آن سخنان از ظرافت و حساسیت بیشتری برخوردار می گردد.

 

ضمناً آنچه که نوعی دلنگرانی بابت برخی واکنش ها به سخنان آقای
رحیمپور از سوی برخی افراد در قالب پاسداشت حریم اخلاق و حریم دانشگاه را موجب
میشود، آن است که میبینیم برخی از همین افراد چندی پیش که ساحت دانشگاه توسط عده ای
دانشجونمای هنجارشکن به ضداخلاقی ترین شعارها و رفتارها آلوده شد، هیچ احساس
تکلیفی برای تحذیر دادن و نکوهش کردن آن شعارها و آن رفتارها از خود نشان ندادند و
اکنون سراسیمه آمدهاند تا حریم دانش و دانشگاه را از الفاظ ناشایست بزدایند. این
سردی و گرمی در نشان دادن واکنش را اگر در خوشبینانه ترین برداشت به غفلت نتوانیم
نسبت دهیم به چه نوع انگیزهای می توان نسبت داد؟!

 

 خلاصه کنم: تفکر
انقلابی (منطبق با ترسیمی که رهبری معظم انقلاب از تفکر انقلابی دارند) ضمن اینکه
از این خصلت برخوردار است که در گفتار و کنش خود همواره و در همه حال مدافع حریم
اخلاق اسلامی باشد، اما از آنچنان بصیرتی هم بهره مند است  که می تواند تشخیص
دهد آنانی که در برخی بزنگاه ها پرچم دفاع از اخلاق را بلند می کنند همه از یک سنخ
نیستند.

مدافعان و منادیان تفکر انقلابی ضمن استقبال از نقدهای ناقدان
دلسوز برای اصلاح رویه های نامناسب خویش، در مقابل کسانی که با پنهان شدن در پس
نقاب اخلاق مداری، در صدد خدشه وارد کردن به آرمان های اصیل و تمدن ساز انقلاب
اسلامی هستند، محکم و استوار خواهد ماند و از آن آرمان ها دفاع خواهد کرد.

و آخر دعوانا ان الحمد لله رب العالمین.