پیام رئیس دانشگاه اصفهان به نمایندگان منتخب مجلس شورای اسلامی

دکتر حسین هرسیج رئیس دانشگاه اصفهان با صدور پیامی به نمایندگان منتخب مردم در مجلس شورای اسلامی تبریک گفت.

به گزارش روابط عمومی، متن پیام رئیس دانشگاه
اصفهان به شرح زیر است :

باسمه تعالی

میهن عزیزمان، ایران اسلامی، ایامی با سعادت و باصلابت را سپری می‌کند.
شکوهِ حضورِ مردم دلسوز، هوشیار، دغدغه‌مند و بصیر با انتخاب نمایندگانی شایسته،
خوشنام و مؤثر در اصفهان پیوند خورد و کام هر ایرانی مسلمانی را شیرین کرد. امروز
میهنِ عزیزمان بیش از هر زمان دیگر به شیفتگان خدمت و دلسوزان ولایت نیاز دارد،
آنها که عاشقانه در راه خدمت به مردمِ عزیز، آبادی ایرانِ گُهَرخیز و رضایت خدا و
رهبر فرزانۀ ما جان در کف گرفته‌اند، می‌تازند و فریاد می‌زنند:

هلاک ما به بیابانِ عشق خواهد بود

کجاست مرد که با ما سرِ سفر دارد؟

خداوند بزرگ را شاکریم که در پایتخت فرهنگی
جهان اسلام، اصفهانِ نصفِ جهان، افرادی برگزیده شدند که تخصص و تعهد را درآمیخته‌اند
و حضورشان نویدبخش ایامی خوش برای اصفهان و ایران است. دانشگاه بزرگ اصفهان ضمن
تبریک به منتخبان و همچنین مردم شریف اصفهان بر خود می‌بالد که با حضور چهار نفر
از اعضای هیأت علمی و یک نفر عضو هیأت امنایِ خود، در این دورۀ مجلس شورای اسلامی
نقشی بسیار اثرگذار بر عهده گرفته و برای تحققِ اهدافِ دانشگاهِ «جامعه‌محور و
تمدن ساز» گامی بلند و مهم برداشته است.

در چهار سال پیشِ رو مسئولیت همۀ اعضای خانوادۀ
دانشگاه اصفهان بویژه نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی بسیار سنگین است. ضروری
است در این دورۀ کوتاه، خدمت به مردم و خوشنودی خدا و رهبر عظیم الشأن ایران را
تنها دغدغۀ خویش به شمار آورند و با به کارگیری تخصصِ خود و همچنین بهره‌گیری از
ظرفیتِ فکری و علمیِ همۀ اجزای دانشگاه اصفهان، گامهایی مؤثر به سمت برطرف کردن
مشکلات جامعه و تمدن‌سازی بردارند تا از این طریق هم مسئولیت شرعی، عرفی، ملی و
انسانی خویش را به جا آورند و هم نشان دهند که چگونه دانشگاه اصفهان می‌‌تواند با
تکیه بر سرمایه‌های علمی و انسانی خود در حل مشکلات جامعه پیشرو باشد.

براین اساس سزاوار است در این مدتِ محدود
برای آسایش و رفاه خلق، دشواریها را بر خود هموار سازند و با تمام توان برای این
هدف مقدّس بکوشند تا هم برای سربلندی ایران اسلامی گامی برداشته باشند و هم
خوشنودی خداوند بزرگ و مقام معظم رهبری را برای خویش طلب کرده باشند.

چو بیند کسی زهر در کامِ خلق		کِی‌اش بگذرد آبِ نوشین به حلق
شنیدم که می‌گفت و باران دَمع		فرو می‌دویدش به عارض چو شمع
که زشت است پیرایه بر شهریار		دل شهری از ناتوانی فگار
خنک آن که آسایش مرد و زن		گزیند بر آرایش خویشتن
نکردند رغبت هنرپروران		به شادیّ خویش از غم دیگران
اگر خوش بخسبد مَلِک بر سریر		نپندارم آسوده خسبد فقیر
وگر زنده دارد شبِ دیرتاز		بخسبند مردم به آرام و ناز
		«سعدی»