جستجوSepratorTopMenuارتباط با ماSepratorTopMenuورود اعضاءSepratorTopMenuنقشه سایتSepratorTopMenuاعضای هیأت علمیSepratorTopMenuدانشجویانSepratorTopMenuصفحه اصلی
۱۳۹۸ شنبه ۲۸ دي
English/العربيه
تازه ها
تاثير عزت نفس و .... بر‌‌‌‌‌كيفيت زندگي و رفتار كارآفرينانه زنان جوان در دانشگاه اصفهان" class = "b1 file1 shownews5file1 img-responsive pull-lg-right pull-md-right pull-sm-right pull-xs-none">
تاثير عزت نفس و .... بر‌‌‌‌‌كيفيت زندگي و رفتار كارآفرينانه زنان جوان در دانشگاه اصفهان

تاثير عزت نفس، خودكارآمدي و ‌انگيزش پيشرفت بر‌‌‌‌‌كيفيت زندگي و رفتار كارآفرينانه زنان جوان : الگويي براي مبتلايان به ناتواني جسمي – حركتي موضوع پايان نامه اي است كه اعظم مرادي دانشجوي دكتري روانشناسي دانشگاه اصفهان مورد بحث و بررسي قرار داد.

به گزارش خبر نگار وب سايت خبري uinews اعظم مرادي دومين دانشجوي دكتري خانم  ورودي 86-85 گروه روانشناسي است كه از پايان نامه ي  خود با موضوع تاثير عزت نفس، خودكارآمدي و ‌انگيزش پيشرفت بر‌‌‌‌‌كيفيت زندگي و رفتار كارآفرينانه زنان جوان : الگويي براي مبتلايان به ناتواني جسمي – حركتي به راهنمايي   دكتر مختار ملك پور ، دكتر شعله اميري و مشاوره ي دكتر حسين مولوي و دكتر ابوالقاسم نوري  دفاع كرد .

\r\n

بنا به گزارش رسيده در اين جلسه ي دفاعيه  اعظم مرادي هدف از اين تحقيق را تعيين ميزان تاثير عزت نفس، خودكارآمدي و انگيزش ‌پيشرفت بر كيفيت زندگي زنان جوان مبتلا به ناتواني جسمي- حركتي و نقش ميانجي‌گري رفتاركارآفرينانه در اين تاثير و نيز مقايسه اثربخشي آموزشهاي گروهي عزت نفس، خودكارآمدي و ‌انگيزش ‌پيشرفت بر‌‌‌‌‌كيفيت زندگي و رفتار كارآفرينانه زنان جوان مبتلا به ناتواني جسمي-حركتي دانست و گفت:  از اين طريق امكان مقايسه تاثير متغيرهاي مستقل بر متغير هاي وابسته در دو حالت عدم مداخله و انجام مداخله در متغيرهاي مستقل فراهم گرديد.  وي در ادامه افزود: طرح تحقيق در قسمت تحليل مسير از نوع توصيفي و در قسمت آموزشهاي گروهي، طرح نيمه تجربي از نوع پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل همراه با آزمون پيگيري بود. براي نمونه گيري در قسمت تحليل مسير، ازميان آن دسته از اعضاي زن جامعه معلولين شهر اصفهان كه فاقد شغل دولتي بوده و بين 18 تا 32 سال سن داشتند، 90 نفر بطور تصادفي انتخاب شدند. در قسمت آموزشهاي گروهي از همه شركت كنندگان در قسمت تحليل مسير كه در فرم كوتاه پرسشنامه كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني و يا مقياس رفتار كارآفرينانه نمره اي كمتر از ميانگين كل آزمودنيهاي قسمت تحليل مسير كسب كرده بودند، دعوت شد كه در جلسات آموزش گروهي شركت كنند. تعداد افرادي كه براي شركت در جلسات ابراز تمايل نمودند، 41 نفر بود. براي سنجش متغيرهاي تحقيق علاوه بر پرسشنامه مشخصات جمعيت شناختي، از پنج ابزار فرم كوتاه پرسشنامه كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني، مقياس رفتار كارآفرينانه، مقياس عزت نفس روزنبرگ، مقياس خودكارآمدي عمومي و پرسشنامه انگيزش ‌پيشرفت هرمنس استفاده شد كه روايي و پايايي آنها در تحقيقات مختلف داخلي و خارجي تاييد شده است. براي اجراي پژوهش، ابتدا پرسشنامه هاي 6 گانه روي آزمودنيهاي قسمت تحليل مسير، اجرا گرديد و آنگاه پس از حذف آزمودنيهايي كه نمرات آنها در فرم كوتاه پرسشنامه كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني و يا مقياس رفتار كارآفرينانه، بالاتر از ميانگين كل آزمودنيهاي قسمت تحليل مسير بود و يا تمايلي به شركت در جلسات آموزشي نداشتند، آزمودنيهاي باقي مانده كه نمرات پرسشنامه هاي كيفيت زندگي و رفتار كارآفرينانه آنها در قسمت تحليل مسير به عنوان نمرات پيش آزمون آنها نيز در نظر گرفته شد، بطور تصادفي به سه گروه آموزشي و يك گروه كنترل واگذار شدند.10 روز پس از برگزاري جلسه مربوط به قسمت تحليل مسير، برگزاري جلسات آموزش گروهي آغاز شد و براي هر يك از گروههاي آزمايشي 1، 2 و 3 به ترتيب برنامه آموزش گروهي عزت نفس، آموزش گروهي خودكارآمدي و آموزش گروهي انگيزش ‌پيشرفت، در قالب 9 جلسه هفتگي120 دقيقه اي برگزار شد. پس از اتمام جلسات آموزش، پس آزمون با به كارگيري فرم كوتاه پرسشنامه كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني و مقياس رفتار كارآفرينانه، بر روي آزمودنيها اجرا شد و پس از 100روز آزمون پيگيري با به كارگيري همان پرسشنامه هاي مورد استفاده در پس آزمون، اجرا گرديد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها در قسمت تحليل مسير از روش تحليل مسير و در قسمت آموزشهاي گروهي از روش تحليل كواريانس چند متغيري(مانكوا) استفاده شد. نتايج قسمت تحليل مسير نشان داد كه متغيرهاي عزت نفس و انگيزش ‌پيشرفت بر كيفيت زندگي تاثير مستقيم دارند( به ترتيب 045/0= P و 001/0=P)؛ اما خودكارآمدي عليرغم بزرگ بودن نسبي ضريب مسير آن بر كيفيت زندگي تاثير مستقيم نداشت. همينطور متغيرهاي خودكارآمدي و انگيزش ‌پيشرفت بر رفتار كار آفرينانه تاثير مستقيم داشتند( به ترتيب 00/0=P و014/0=P)، اما متغير عزت نفس بر رفتار كار آفرينانه تاثير مستقيم مثبت نداشت. همچنين رفتار كار آفرينانه به دليل اينكه بر كيفيت زندگي تاثيرمستقيم نداشت، تاثير متغيرهاي عزت نفس و انگيزش ‌پيشرفت بر كيفيت زندگي را ميانجي گري نمي‌كرد. علاوه بر اين به نمودار مسير درونداد، پنج مسير يعني عزت نفس به انگيزش ‌پيشرفت، انگيزش ‌پيشرفت به خودكارآمدي، عزت نفس به انگيزش ‌پيشرفت به خودكارآمدي، انگيزش ‌پيشرفت به خودكارآمدي به رفتاركارآفرينانه و عزت نفس به انگيزش ‌پيشرفت به خودكارآمدي به رفتاركارآفرينانه، افزوده شد. نتايج قسمت آموزشهاي گروهي نشان دادكه در مرحله پس آزمون تفاوت بين گروهها به طور كلي(بدون تفكيك متغير وابسته)  معني‌دار است(03/0=P)؛ اما در مرحله پيگيري اين تفاوت  معني‌دار نبود(098/0=P). در مراحل پس آزمون و پيگيري تفاوت مجموع گروهها از نظر كيفيت زندگي  معني‌دار نبود، اما مقايسه زوجي نشان داد كه در مرحله پس آزمون آموزش گروهي خودكارآمدي و در مرحله پيگيري آموزش انگيزش ‌پيشرفت باعث افزايش  معني‌دار كيفيت زندگي در مقايسه با گروه كنترل شده است(به ترتيب 049/0=P و 05/0=P)؛ در هيچكدام كدام از مراحل پس آزمون و پيگيري گروههاي آموزشي از نظر نمرات كيفيت زندگي، با يكديگر تفاوت  معني‌داري نداشتند. از نظر رفتار كارآفرينانه تفاوت مجموع گروهها در مرحله پس آزمون  معني‌دار بود(041/0=(P، و مقايسه زوجي نشان داد كه در اين مرحله آموزش خودكارآمدي و آموزش انگيزش ‌پيشرفت باعث افزايش معني‌دار رفتار كارآفرينانه در مقايسه با گروه كنترل شده است( به ترتيب 004/0= P و047/0=P) و تفاوت رفتار كارآفرينانه گروه آموزش عزت نفس با گروه آموزش خودكارآمدي معني‌دار است(029/0=(P. تفاوت رفتار كار آفرينانۀ گروههاي آموزش عزت نفس و آموزش انگيزش ‌پيشرفت و گروههاي آموزش خودكارآمدي و آموزش انگيزش ‌پيشرفت با يكديگر ،  معني‌دار نبود. در مرحله پيگيري تفاوت گروههاي آزمايشي با گروه كنترل باقي ماند و اگرچه تحليل كواريانس چند متغيري(مانكوا) تفاوت رفتاركارآفرينانه مجموع گروه‌ها در اين مرحله را معني‌دار نشان نداد(196/0 =(P، اما مقايسه زوجي نشان داد كه آموزش خودكارآمدي و آموزش انگيزش ‌پيشرفت در مرحله پيگيري نيز باعث افزايش معني‌دار رفتار كارآفرينانه در مقايسه با گروه كنترل شده است(به ترتيب 024/0=P و 045/0=P). در مرحله پيگيري تاثير گروههاي آموزشي بر رفتار كار آفرينانۀ با يكديگر تفاوتي نداشت. يافته‌هاي فرعي اين تحقيق نشان دهنده اثر بخشي آموزش گروهي خودكارآمدي و آموزش گروهي انگيزش ‌پيشرفت و عدم تاثير آموزش گروهي عزت نفس بر حيطه سلامت رواني كيفيت زندگي بود. مقايسه نتايج دو قسمت تحليل مسير و آموزشهاي گروهي حاكي از اين است كه تأثير متغيرهاي مستقل بر متغيرهاي وابسته در اين دو قسمت در مورد كيفيت زندگي تا حدي متفاوت است، اما در مورد رفتار كارآفرينانه همخواني كامل دارد. گفتني است دكتر احمد به پژوه ، دكتر امراله ابراهيمي ، دكتر مهرداد كلانتري و دكتر كريم عسكري داوري پايان نامه اعظم مرادي دانشجوي دكتري روانشناسي دانشگاه اصفهان را بر عهده داشتند. 

\r\n

خاطر نشان مي سازد پايان نامه ي دكتر اعظم مرادي با عنوان تاثير عزت نفس، خودكارآمدي و ‌انگيزش پيشرفت بر‌‌‌‌‌كيفيت زندگي و رفتار كارآفرينانه زنان جوان : الگويي براي مبتلايان به ناتواني جسمي – حركتي در قالب  دو مقاله  تحت عنوان   "تأثير آموزشهاي گروهي عزت نفس ، خودكارآمدي ، انگيزش پيشرفت بر  كيفيت زندگي زنان معلول شهر اصفهان" پذيرفته شده براي چاپ  در مجله علمي -پژوهشي " پژوهش در حيطه كودكان استثنايي" و مقاله ي ديگري تحت عنوان اثر بخشي آموزش گروهي خود كارآمدي بر كيفيت زندگي و رفتار كار آفرينانه زنان مبتلا به ناتواني جسمي -حركتي" كه براي چاپ  در مجله علمي -پژوهشي "مطالعات جامعه شناختي و روانشناختي زنان(مطالعات زنان سابق)" پذيرش چاپ گرفته است.

\r\n

 

\r\n

 

تاریخ:
1389/02/7
تعداد بازدید:
516
منبع:
مشاهده نظرات (تعداد نظرات 0
ارسال نظرات
نام  
آدرس پست الكترونيكي شما    
شماره تلفن
توضيحات  
تغییر کد امنیتی  
كد امنيت  
 
1درخواست مجوز پخش آگهیدرخواست مجوز عکاسیرزرو پایه های تبلیغاتیرزرو محیط های نمایشگاهیدرخواست مجوز بازدید از دانشگاه78رزرو سالن همایش پیامبر اعظم (ص)
کلیه حقوق وب سایت متعلق به پایگاه اطلاع رسانی دانشگاه اصفهان می باشد
Powered by DorsaPortal