جستجوSepratorTopMenuارتباط با ماSepratorTopMenuورود اعضاءSepratorTopMenuنقشه سایتSepratorTopMenuاعضای هیأت علمیSepratorTopMenuدانشجویانSepratorTopMenuصفحه اصلی
۱۳۹۹ چهارشنبه ۱۳ فروردين
English/العربيه
تازه ها
تاسيس سازمان ملل متحد - روز ملل متحد" class = "b1 file1 shownews5file1 img-responsive pull-lg-right pull-md-right pull-sm-right pull-xs-none">
تاسيس سازمان ملل متحد - روز ملل متحد


{mosimage}
چهارشنبه 24 اكتبر \"سوم آبان ماه\" ، سالروز تاسيس سازمان ملل متح و روز ملل متحد

تأسيس سازمان ملل متحد و روز ملل متحد

\r\n

به دنبال ناكامي و انحلال جامعه ملل در سال 1939، از اواسط جنگ جهاني دوم، دولت هاي بزرگ به فكر تشكيل سازماني بين المللي افتادند. ازاين رو، سران دولت هاي امريكا و انگليس، در ماه اوت سال 1941، منشوري مشتمل بر هشت ماده را امضا كردند. دولت هاي ديگر مثل چين، شوروي سابق و فرانسه نيز با پذيرفتن متن منشور، به صف امضاكنندگان آن پيوستند. منشور ملل متحد در تاريخ 5 تير 1324، برابر با 26 ژوئن 1945 امضا شد و پس از تصويب اين پنج دولت و بسياري ديگر از كشورها، رسما به وجود آمد. مقر سازمان ملل متحد در نيويورك و داراي شش ركن اصلي است كه عبارتند از: مجمع عمومي، شوراي امنيت، شوراي اقتصادي و اجتماعي، شوراي قيمومت، ديوان بين المللي دادگستري و دبيرخانه. 24 اكتبر برابر با دوم آبان هر سال، روز سال تأسيس سازمان ملل در سراسر جهان «روز ملل متحد» ناميده شده است.

\r\n

پيدايش سازمان ملل متحد

\r\n

ناكامي جامعه انساني در پيش گيري از آغاز جنگ جهاني دوم، اين باور را تقويت كرد كه ايجاد يك نظام همكاري بين المللي كارآمد، مي تواند در حفظ جهان در برابر جنگ مؤثر باشد. سرانجام در كنفرانسي كه در سال 1945 در سانفرانسيسكو برگزار شد، 151 كشور پيش نويس منشور ملل متحد را تدوين كردند و سازمان ملل متحد كار خود را به صورت رسمي از اكتبر 1945 آغاز كرد. سازمان ملل متحد، نهادي است كه در ميان نظام هاي گوناگون اجتماعي، اقتصادي، سياسي و حقوقي در ساختار كنوني روابط بين الملل، هماهنگي برقرار مي سازد. اين سازمان، كانون اصلي گردهم آيي ها و انجام مذاكره درباره صلح و امنيت بين المللي است. نقشي كه اين سازمان براي حفظ صلح به عهده دارد، به شكل ممانعت يا محدود كردن درگيري ها و در نهايت، استقرار صلح نمودار گشته است. هم اكنون سازمان ملل متحد، سازماني جهاني است كه بر اثر تجربه ها، ابتكارها و گسترش فعاليت هايش، به صورت سازماني متفاوت با آنچه در كنفرانس سانفرانسيسكو پيش بيني و طراحي شده بود، درآمده است.

\r\n

اهداف سازمان ملل

\r\n

ماده 1 منشور سازمان ملل متحد، اهداف اين سازمان را اين گونه بيان مي دارد: 1. حفظ صلح و امنيت بين المللي، انجام اقدامات دسته جمعي مؤثر براي جلوگيري و برطرف كردن تهديدات بر ضد صلح به صورت مسالمت آميز و بر اساس اصول عدالت و حقوق بين الملل؛ 2. توسعه روابط دوستانه ميان ملت ها بر مبناي احترام به اصل تساوي حقوق و خودمختاري ملل و انجام ديگر اقدامات مقتضي براي تحكيم صلح جهاني؛ 3. ايجاد شرايط همكاري بين المللي در حل مسائل بين المللي در زمينه اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي يا بشردوستي، در بر انگيختن همگان به رعايت حقوق بشر و آزادي هاي اساسي.

\r\n

هدف سازمان ملل متحد در اين معاهده، حفظ صلح و امنيت بين المللي تعريف شده است. پس مي توان چنين استنباط كرد كه منشور به طور كلي به حفظ صلح و به عبارتي، پيش گيري از تجاوز و رفع آن نيز توجه داشته است. البته پرسش مهم اينجاست كه آيا اين سازمان بين المللي، توانسته است بدون جانب داري، به مسئوليت خود عمل كند.

\r\n

شوراي امنيت

\r\n

سازمان ملل متحد كه شاخص ترين و پيچيده ترين سازمان بين المللي است، از اركان اصلي و فرعي بسياري تشكيل يافته است. شوراي امنيت، يكي از شش ركن اصلي سازمان ملل متحد به شمار مي آيد. درماده 1 منشور ملل متحد، يكي از چهار وظيفه اصلي اين سازمان، حفظ صلح و امنيت بين المللي بيان و بر اساس ماده 24 منشور، اين وظيفه بر عهده شوراي امنيت گذاشته شده است. شورا بر اساس ماده 23 منشور، پانزده عضو دارد كه پنج عضو آن دايم و ده عضو آن غيردايم هستند. جمهوري خلق چين، فرانسه، روسيه، انگلستان و ايالات متحده امريكا اعضاي دايم شوراي امنيت هستند كه افزون بر امتياز عضويت دايم در اين شورا، از امتياز ويژه اي به نام «حق وتو» نيز برخوردارند.

\r\n

منشور ملل متحد، وظيفه اصلي حفظ صلح و امنيت بين المللي را به شوراي امنيت محول كرده و بر اساس آن، شورا بايد مراقب هر گونه اقدامي باشد كه به حفظ صلح جهاني آسيب مي زند. البته شوراي امنيت در عمل، با برخي محدوديت ها چون: منشور ملل متحد و عمل در قالب آن، محدوديت هاي خاص در مداخله بشردوستانه، نظارت هاي موجود برتصميم هاي شورا و محدوديت سياسي روبه روست. جداي از آن، حفظ منافع كشورهاي قدرتمند و سلطه گر را نيز در اين راستا نبايد ناديده گرفت.

\r\n

مجمع عمومي

\r\n

مجمع عمومي، اُرگان مركزي سازمان ملل متحد به شمار مي آيد و آن را مي توان مهم ترين ركن تبادل نظر و مشورتي اين سازمان دانست. مجمع عمومي، از همه كشورهاي عضو تشكيل مي شود و هر يك از اعضا، يك رأي دارند. بر اين اساس، اين مجمع را «مجلس جهاني» ناميده اند كه بيان گر جايگاهي مؤثر براي ايجاد ابراز عقايد جامعه جهاني است. وظايف و اختيارات مجمع را مي توان به پنج بخش تقسيم كرد:

\r\n

1. وظيفه بحث و مذاكره؛

\r\n

2. وظيفه سرپرستي يا نظارت؛

\r\n

3. وظيفه اساس نامه اي؛

\r\n

4. وظيفه مالي؛

\r\n

5. وظيفه اصلاحاتي.

\r\n

در مجمع، برخلاف شوراي امنيت، «وتو» وجود ندارد و عضويت وسيع تر آن، به كشورهاي بزرگ امكان داده است از مجمع به عنوان سكوي تبليغاتي خود، سوء استفاده كنند. بنابراين، در مواردي كه شوراي امنيت به دليل «وتو» با بن بست روبه رو مي شود، مسئله مورد بحث، در مجمع عمومي مطرح مي گردد. مجمع عمومي تاكنون چهارده ركن فرعي را ايجاد كرده است كه هريك وظايف خاص خود را در راستاي اهداف و وظايف مجمع پي گيري مي كنند. كميسيون حقوق بين الملل (ILC)، برنامه عمران ملل متحد(UNEP)، صندوق جمعيت ملل متحد(UNFDA)، و كميسارياي عالي ملل متحد براي پناهندگان (UNHCR)، در شمار اين اركان هستند.

\r\n

شوراي اقتصادي و اجتماعي

\r\n

شوراي اقتصادي و اجتماعي، سازمان دهنده همكاري بين المللي در زمينه امور اقتصادي و اجتماعي است. چون هدف اصلي از تشكيل سازمان ملل متحد، حفظ صلح و امنيت بين المللي است، اين سازمان به ايجاد همكاري ميان ملت هاي گوناگون جهان و پيدا كردن راه حل هايي براي مشكلات اقتصادي و اجتماعي آنها، به عنوان يكي راه هاي اساسي جلوگيري از جنگ، توجه كرده است. هم اكنون شوراي اقتصادي و اجتماعي 54 عضو دارد. انتخاب اعضاي شوراي اقتصادي و اجتماعي بايد بر اساس تنوع جغرافيايي، اجتماعي و فرهنگي انجام گيرد. اعضاي شورا بايد از پنج گروه افريقا، گروه آسيا، گروه امريكاي لاتين، گروه اروپاي غربي و ديگران و گروه اروپاي شرقي باشند. اين شورا مي تواند در زمينه مسائل سياسي، اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي، تربيتي، بهداشتي و ديگر موضوع هاي بين المللي، مطالعه و تحقيق كند و نتيجه تحقيق هاي خود را به صورت توصيه نامه به مجمع عمومي يا دولت هاي عضو سازمان تخصصي مربوط بفرستد. از وظايف شوراي اقتصادي و اجتماعي مي توان به انجام مطالعات، صدور توصيه نامه، تهيه پيش نويس كنوانسيون ها، تشكيل كنفرانس هاي بين المللي و همكاري با سازمان هاي تخصصي اشاره كرد.

\r\n

صندوق كودكان ملل متحد(يونيسف)

\r\n

مجمع عمومي، صندوق كمك هاي اضطراري بين المللي سازمان ملل متحد براي كودكان (يونيسف) را در يازدهم دسامبر 1946 تأسيس كرد و چندسال بعد، نام آن به «صندوق كودكان ملل متحد» تغيير يافت. هدف اين سازمان، كمك به مادران و كودكان كشورهاي در حال توسعه است. يونيسف براي حمايت و دفاع از كودكان، چارچوبي فراهم كرده است و براي آگاهي از نيازهاي خاص كودكان و رفع آن، تصميم گيري و اقدام مي كند. بدين دليل، يونيسف، تجربه و تحليل طرح هاي توسعه ملي را بنا بر درخواست دولت ها مي پذيرد و آن طرح ها را از نظر سودمندي براي تن درستي كودكان و ميزان مرگ و مير بيماري هاي كودكان ارزيابي مي كند. يونيسف در محدوده امكانات مالي خود، تجهيزاتي را كه دولت ها براي آغاز مبارزه گسترده براي كنترل بيماري ها، ايجاد مراكز بهداشتي و بهبود تغذيه نياز دارند، فراهم مي آورد. از فعاليت هاي مهم اين سازمان، برنامه گسترده واكسيناسيون كودكان جهان تا سال 1990 بر ضد شش بيماري مهلك و اصلي اطفال (سرخك، ديفتري، سياه سرفه، كُزاز ، فلج اطفال و سل) بود كه با همكاري نزديك سازمان بهداشت جهاني اجراشد.

\r\n

سازمان تربيتي، علمي و فرهنگي سازمان ملل متحد (يونسكو)

\r\n

براي تأسيس يك سازمان آموزشي، علمي و فرهنگي وابسته به سازمان ملل متحد، از اول تا 16 نوامبر 1954 كنفرانسي در لندن تشكيل شد كه اساس نامه يونسكو را تهيه كرد. اين كنفرانس، «كميسيون مقدماتي، آموزشي، علمي و فرهنگي» را نيز به وجود آورد كه تا هنگام تأسيس سازمان مورد نظر، به جاي آن انجام وظيفه مي كرد. يونسكو در تاريخ چهارم نوامبر 1956، پس از آنكه بيست كشور امضاكننده اساس نامه آن را به طور رسمي تصويب كردند، تأسيس شد. اين سازمان از سه ركن كنفرانس عمومي، شوراي اجرايي و دبيرخانه تشكيل مي شود. بر اساس ماده 1 اساس نامه يونسكو، هدف سازمان، كمك به صلح و امنيت جهان به وسيله ترويج همكاري ميان ملت ها از راه آموزش علوم و فرهنگ است، به گونه اي كه در همه جا احترام به عدالت، حكومت، قانون، حقوق بشر و آزادي هاي اساسي براي همگان فراهم شود.

\r\n

مهم ترين فعاليت يونسكو در زمينه آموزشي در سطح جهان، مبارزه با بي سوادي و ريشه كني اين مسئله بوده است. برنامه يونسكو در زمينه فرهنگ، سه مرحله اصلي و به هم پيوسته را پي گيري مي كند: آفرينش آثار اصيل، حفظ آثار موجود و نشر و نقد بين المللي فرهنگ ها. همچنين در زمينه توسعه علوم گوناگون، برنامه هايي دارد كه شامل توسعه ساختار اساسي علوم در كشورهاي عضو، ترغيب همكاري بين المللي براي پيشرفت پژوهش ها و مدارك علمي و به كار بردن علوم و تكنولوژي در كارهاي عمراني است.

\r\n



{mosimage}


سازمان بهداشت جهاني (
WHO)

\r\n

انديشه تأسيس بهداشت جهاني، با پيشنهادي در كنفرانس ملل متحد درباره تأسيس سازمان جهاني در سال 1945 در سانفرانسيسكو شكل گرفت. با استناد به ماده 1 اساس نامه سازمان جهاني بهداشت، هدف اين سازمان، «رسيدن به عالي ترين سطح ممكن از بهداشت براي همه مردم است.» همان گونه كه اساس نامه اشاره دارد، بهداشت به معناي «حالت رفاه كامل جسماني، رواني و اجتماعي است، نه صرفا فقدان بيماري يا عليلي.» وظيفه سازمان بهداشت جهاني، كمك به بهبود معيارهاي آموزشي، تشويق به بهبود تغذيه، مسكن، بهداشت، تفريح، شرايط اقتصادي يا كار و ديگر جنبه هاي بهداشت زيست محيطي با همكاري مؤسسه هاي تخصصي و در صورت نياز، كمك به دولت هاي متقاضي در تقويت خدمات بهداشتي و تلاش در زمينه پيشبرد فعاليت هاي ريشه كني بيماري هاي واگير، همه گير و بومي است.

\r\n

سازمان خوار و بار كشاورزي (فائو)

\r\n

مبناي پيدايش سازمان خوار و بار و كشاورزي ملل متحد، مؤسسه جهاني كشاورزي مستقر در رم است. پس از تأسيس فائو، از اين مؤسسه به عنوان دفتر منطقه اي اروپا استفاده مي شد تا اينكه در سال 1948 منحل و وظايف آن نيز به عهده فائو گذاشته شد. در نخستين اجلاس سازمان خوار و بار و كشاورزي ملل متحد (فائو) در شانزدهم اكتبر 1945 در كِبِك كانادا، اساس نامه اين سازمان تصويب شد و از سال 1981 به بعد، اين روز را «روز جهاني غذا» ناميده اند. اهداف اين سازمان، ارتقاي سطح تغذيه و معيارهاي زيست، بازاريابي و توزيع انواع فراورده هاي غذايي و كشاورزي حاصل از كشتزارها، جنگل ها و منابع شيلاتي، بهبود شرايط زندگي جمعيت هاي روستايي، از ميان برداشتن گرسنگي و تشويق كشاورزي پايدار و توسعه روستايي، به عنوان راهبردي بلندمدت براي حفظ و مديريت منابع طبيعي است. سازمان فائو، برآوردن نيازهاي نسل هاي كنوني را از رهگذر برنامه هايي كه به محيط زيست آسيب نمي رساند و از نظر فني، مناسب و از جهت اقتصادي، ماندگار و از نظر اجتماعي، قابل قبول هستند، پي مي گيرد. اولويت هاي ديگر اين سازمان عبارت است از: امنيت غذايي به معناي تأمين دست رسي به عرضه مواد غذايي در حد كفايت، تأمين حداكثر ثبات در جريان عرضه مواد غذايي و تأمين دست رسي به غذا براي فقيران.

\r\n

معاهده منع گسترش سلاح هاي هسته اي

\r\n

مجمع عمومي ملل متحد در سال 1961، در قطع نامه 1665، اهميت و آثار پيش گيري از گسترش سلاح هاي هسته اي را يادآور شد. اين قطع نامه، خطوط كلي و مهم ترين مطالب معاهده آتي منع گسترش را تبيين كرد. بر اساس ماده، 9 معاهده اصطلاح دولت هسته اي به دولتي گفته مي شود كه تا پيش از ژانويه 1967 يك سلاح هسته اي يا وسيله انفجاري ساخته و منفجر كرده باشد. تعريف نشدن سلاح هسته اي، نبود نظارت بر فعاليت دولت هاي هسته اي، موكول شدن حق خروج دولت ها از معاهده به موافقت شوراي امنيت كه اعضاي اصلي آن امريكا و شوروي بودند و برخي موارد ديگر، بيان گر وضعيت نابرابر دولت ها در مقايسه با امريكا و شوروي در اين معاهده است. دولت ها براي استفاده صلح جويانه از اين انرژي، همگي نقض اين معاهده را در عمل به اثبات رسانيده اند. سازمان ملل متحد و مجمع عمومي آن، همچنان به فعاليت هاي خود در راه خلع سلاح ادامه مي دهند، ولي در اين شرايط كه ميان حرف و عمل، تفاوت فاحشي وجود دارد، در بسياري موارد، جاه طلبي قدرت هاي بزرگ، مانع از تحقق اهداف مثبت اين معاهده مي شود.

\r\n

عملكرد سازمان ملل در جنگ ايران و عراق و كاربرد سلاح شيميايي

\r\n

يكي از جنبه هاي مهم جنگ ايران وعراق، نقض عمومي، پي درپي و از پيش سازمان دهي شده حقوق انساني از سوي رژيم بعثي عراق و واكنش ضعيف و ناكافي مجامع بين المللي به ويژه شوراي امنيت در برابر آن بود. معاهده و اسناد بين المللي در زمينه ممنوعيت استفاده از سلاح هاي شيميايي در جنگ ها فراوان است. پروتكل 17 ژوئن 1925 ژنو، از مهم ترين اسناد بين المللي در اين زمينه به شمار مي رود. در اين پروتكل كه بيش از 140 كشور جهان، از جمله ايران و عراق آن را امضا كرده اند، به كارگيري سلاح شيميايي در جنگ ها بدون قيد و شرط ممنوع شده است.

\r\n

در جنگ تحميلي، نخستين بيانيه شورا به تاريخ 30 مارس 1984 بود كه بر اساس گزارش هيئت اعزامي سازمان ملل، استفاده از سلاح هاي شيميايي تأييد و به شدت محكوم شد. همچنين بر لزوم احترام به پروتكل 1925 ژنو تأكيد گرديد، ولي از عراق به عنوان استفاده كننده از سلاح هاي شيميايي بر ضد ايران نامي به ميان نيامد. سياست رژيم عراق در تداوم كاربرد سلاح هاي شيميايي در جنگ ايران و عراق، سبب شد تا شورا قطع نامه اي در تاريخ 26 اوت 1988 صادر كند. هر چند شوراي امنيت با صدور قطع نامه ياد شده، بخش مهمي از وظايف خود را در زمينه كابرد اين سلاح به انجام رسانيد، ولي پرسش اينجاست كه اگر شورا از همان آغاز استفاده عراق از سلاح شيميايي، چنين مواضعي در برابر عراق پيش مي گرفت، آيا اين قدر قرباني و مصدوم از اين حمله ها برجاي مي ماند؟

\r\n

عملكرد شوراي امنيت در برابر فلسطين

\r\n

يكي از موارد نقض گسترده حقوق انساني، مسئله فلسطين است. رژيم غاصب اسرائيل با حمايت، در اين كشور به كشتار دسته جمعي و هزاران جنايت ضد انساني ديگر دست زده است. از قواعد عرفي پذيرش در جنگ ها، اصل حمايت از افراد غيرنظامي در برابر خطرهاي ناشي از درگيري هاي مسلحانه است. با توجه به كشتارهاي گسترده رژيم صهيونيستي و زير پا گذاشتن كامل حقوق انساني مردم فلسطين، آيا حمله هاي رژيم غاصب اسرائيل، نقض فاحش حقوق بشر و تهديدي براي صلح منطقه و جهان نيست؟ رژيم غاصب اسرائيل مي كوشد با دست آويز قرار دادن قطع نامه هاي بين المللي كه يك طرفه و با حمايت دولت هاي غربي و در رأس آنها امريكا صادر شده است، حاكميت خود را بر سرزمين فلسطين مشروع و قانوني جلوه دهد. با توجه به جنايت هاي ضدانساني رژيم اسرائيل، شوراي امنيت موظف است مسئله رژيم اسرائيل را بدون توجه به ملاحظات سياسي و حمايت هاي امريكا از اين رژيم، در دستور كار خود قرار دهد تا پاي بندي اين رژيم را به موازين بين المللي، عملي سازد. بي ترديد، سكوت سازمان ملل و ديگر مجامع بين المللي در برابر اين نقض حقوق بشر، تنها محكوميت آنها را نزد افكار جهاني در پي خواهد داشت.

\r\n

سميه عزيزي

\r\n

 

تاریخ:
1391/07/30
تعداد بازدید:
32
منبع:
مشاهده نظرات (تعداد نظرات 0
ارسال نظرات
نام  
آدرس پست الكترونيكي شما    
شماره تلفن
توضيحات  
تغییر کد امنیتی  
كد امنيت  
 
1درخواست مجوز پخش آگهیدرخواست مجوز عکاسیرزرو پایه های تبلیغاتیرزرو محیط های نمایشگاهیدرخواست مجوز بازدید از دانشگاه78رزرو سالن همایش پیامبر اعظم (ص)
کلیه حقوق وب سایت متعلق به پایگاه اطلاع رسانی دانشگاه اصفهان می باشد
Powered by DorsaPortal