روابط عمومی

 

به گزارش پایگاه خبری، در گفت‌وگوی پیش‌رو، با دکتر محمدرضا شعرباف، عضو هیات علمی گروه مهندسی نرم‌افزار و استاد برگزیده دانشگاه در حوزه ارتباط با جامعه و صنعت، به بررسی کارنامه عملکردی، چالش‌ها و چشم‌اندازهای پیش‌روی این دانشکده در پیوند با بدنه اجرایی کشور پرداخته‌ایم.

مشروح مصاحبه:

ضمن تبریک انتخاب شایسته حضرتعالی به عنوان منتخب حوزه ارتباط با صنعت و جامعه، لطفاً در ابتدا معرفی کوتاهی از خود و سوابق فعالیت‌هایتان ارائه دهید.

بنده محمدرضا شعرباف، عضو هیئت علمی گروه مهندسی نرم‌افزار دانشکده مهندسی کامپیوتر دانشگاه اصفهان هستم. پیش از هر چیز باید اشاره کنم که این انتخاب را بیش از آنکه یک دستاورد فردی تلقی کنم، مرهون هم‌افزایی و روحیه کار تیمی در بدنه گروه و دانشکده می‌دانم. رویکرد بنده همواره بر این اصل استوار بوده است که در کنار انجام وظایف آموزشی و پژوهشی، رسالت اصلی دانشگاه را که ایجاد پلی مستحکم میان دانش آکادمیک و نیازهای ملموس جامعه و صنعت است، دنبال نمایم.

با توجه به جایگاه علمی دانشکده مهندسی کامپیوتر، پتانسیل‌های موجود در این دانشکده و گروه مهندسی نرم‌افزار را در مسیر حل مسائل کشور چگونه ارزیابی می‌کنید؟

بدون شک، دانشکده مهندسی کامپیوتر دانشگاه اصفهان از ظرفیت‌های بسیار بالایی برخوردار است. همکاران ارجمند من در گروه مهندسی نرم‌افزار، فعالیت‌های شاخصی را در حوزه‌هایی نظیر تحلیل داده، امنیت سامانه‌های نرم‌افزاری، طراحی دستیارهای هوشمند و ارائه راهکارهای عملیاتی برای صنایع گوناگون به ثمر رسانده‌اند. همچنین، در سطح دانشکده، پروژه‌های ارزشمندی در حوزه‌های پیشروی هوش مصنوعی، اینترنت اشیاء (IoT) و تحول دیجیتال در حال اجراست که مصادیق کاربردی آن‌ها هم‌اکنون در صنایع مختلف استان قابل مشاهده است. بنده نیز به عنوان عضوی کوچک از این مجموعه وزین، با همراهی و حمایت همکاران متخصصم، تلاش کرده‌ام سهمی در این فعالیت‌ها داشته باشم و گامی هرچند کوچک در جهت ارتقای فضای کسب‌وکار و بهره‌وری صنایع بردارم.

طی سه سال گذشته، چه پروژه‌های پژوهشی شاخصی در تعامل با سازمان‌ها و صنایع داشته‌اید؟

در طول سه سال اخیر، موفق به اجرای ۱۰ طرح پژوهشی با نهادها و صنایع مختلف شده‌ام که محور اصلی آن‌ها توسعه سامانه‌های هوشمند نرم‌افزاری و بهره‌گیری از توانمندی‌های هوش مصنوعی در فرآیندهای تولید نرم‌افزار بوده است. این همکاری‌ها با مجموعه‌های معتبری همچون فولاد مبارکه، شهرداری اصفهان، دفتر تحقیقات فراجا، همراه اول و همچنین تعدادی از شرکت‌های بخش خصوصی صورت پذیرفته است. علاوه بر این، طرحی درون‌دانشگاهی نیز به سفارش معاونت فرهنگی در دست اجرا داریم که در مسیر پیشرفت است.

با توجه به سوابق شما در برگزاری چندین کنفرانس، ضرورت و فلسفه برگزاری رویدادهای مسئله‌محور را در چه می‌بینید؟

استراتژی ما در برگزاری سه کنفرانس مسئله‌محور با همکاری سایر همکاران برای پلیس راهور، پلیس انتظامی و شهرداری اصفهان، عبور از مدل‌های سنتیِ ارائه صرفِ مقالات بوده است. هدف غایی این رویدادها، ایجاد بستر گفت‌وگوی مستقیم و بی‌واسطه میان نخبگان دانشگاهی و کارشناسان دستگاه‌های اجرایی برای شناسایی دقیق چالش‌ها و ارائه راهکارهای عملیاتی است. این کنفرانس‌ها به ما کمک کرد تا «نیاز واقعی» سازمان‌ها را درک کرده و جهت‌گیری پژوهش‌هایمان را به سمت حل مسائل اولویت‌دار سوق دهیم. در کنار این موارد، برگزاری دو رویداد «ایده‌شو» با حمایت شهرک علمی و تحقیقاتی اصفهان نیز نتایج درخشانی در پی داشت؛ شناسایی هفت ایده کاربردی در حوزه ترافیک و کشف علمی جرم، که هم‌اکنون با پشتیبانی دفتر تحقیقات فراجا در مسیر اجرایی‌سازی قرار دارند، گواهی بر اثربخشی این مدل از رویدادهاست.

خروجی این فعالیت‌ها در حوزه کارآفرینی و اشتغال‌زایی برای دانشجویان چگونه بوده است؟

این پیوندهای هدفمند با صنعت، ثمرات ملموسی در حوزه اشتغال تخصصی داشته است که شامل ایجاد دو استارتاپ و فراهم‌سازی زمینه اشتغال برای حدود ۲۰ نفر از دانشجویان و فارغ‌التحصیلان دانشگاه اصفهان می‌شود. افزون بر این، در تعامل با یکی از شرکت‌های مستقر در ناحیه نوآوری دانشگاه، موفق به توسعه یک سامانه فناورانه و اخذ مجوز دانش‌بنیان شدیم. باور قلبی من این است که ارتباط ساختارمند با صنعت، راهکاری دو سویه است که هم به حل مسائل کشور کمک می‌کند و هم بستری برای شکوفایی استعدادها و اشتغال پایدار دانشجویان فراهم می‌آورد.

به عنوان کسی که در این میدان حضور دارید، مهم‌ترین چالش‌ها و فرصت‌های پیش‌روی ارتباط دانشگاه و صنعت را چگونه ترسیم می‌کنید؟

یکی از چالش‌های بنیادین، تفاوت در «زبان» و «انتظارات» میان محیط دانشگاه و صنعت است. دانشگاه به دنبال تولید علم و نوآوری است، در حالی که صنعت به دنبال راهکارهای سریع، پایدار و اقتصادی می‌گردد. همچنین موضوعاتی همچون زمان‌بندی دقیق پروژه‌ها، تأمین مالی، چالش‌های مالکیت معنوی و پایداری در همکاری‌ها، از موانع جدی این مسیر هستند. با این وجود، فرصت‌های طلایی متعددی نیز پیش‌روی ماست؛ وجود نیروی انسانی جوان و خلاق، زیرساخت‌های کم‌نظیر ناحیه نوآوری و مرکز رشد دانشگاه، در کنار ظرفیت‌های صنعتی استان و سیاست‌های حمایتی دانشگاه از فعالیت‌های مسئله‌محور، همگی نویدبخش نتایج درخور و قابل اتکا هستند. بهره‌برداری بهینه از این فرصت‌ها نیازمند برنامه‌ریزی راهبردی است که در آن صورت، شاهد جهشی بزرگ در تعامل دانشگاه و جامعه خواهیم بود.

به عنوان پرسش پایانی، چشم‌انداز آینده کاری خود را چگونه تبیین می‌کنید؟

امیدوارم مسیر فعلی ارتباط با صنعت و جامعه در دانشکده مهندسی کامپیوتر با شتاب بیشتری تقویت شود. توسعه طرح‌های پژوهشی مشترک، تشویق به شکل‌گیری شرکت‌های دانش‌بنیان بیشتر، تمرکز بر آموزش‌های مهارت‌محور برای دانشجویان و شبکه‌سازی گسترده با صنایع استان، از اولویت‌های آتی من است. توصیه‌ام به دانشجویان عزیز نیز این است که در کنار فراگیری مباحث نظری، حل مسئله‌های واقعی را به عنوان یک دغدغه جدی دنبال کنند؛ چرا که آینده مهندسی نرم‌افزار، در گرو توانمندی ما در تبدیل دانش به راهکارهای کاربردی برای اعتلای جامعه است.