روابط عمومی

جهانگير خان قشقايي (1328- 1243ه ق ) كه از او با عناويني چون \"انسان كامل\"،\"پدر حوزه علميه اصفهان\" و \"احيا كننده مكتب فلسفي صدرايي \" ياد مي‌شود، توانست همراه با آخوند كاشي ،ديگر فيلسوف همزمان بزرگ حوزه علميه اصفهان، فلسفه را از اتهامات كفر و الحاد خارج و اين شاخه علمي را در حوزه‌هاي علميه احيا نمايد. دوران زندگي خان كه بي شباهت به زندگي محمدبن زكرياي رازي نيست، به دو دوره تقسيم مي‌شود .

\r\n

 دوران اول عمرش به آموختن مقدمات فارسي و عربي و نيز همراهي با ايل و تا حدودي نواختن تار در محل زندگي اش در اطراف دهاقان ، بروجن و سميرم گذشت .

\r\n

 شوق آموختن در اين مرحله در او بسيار جدي بود ،لذا گفته شده در همين مرحله و در قمشه با حكيم آقا محمد رضا قمشه اي آشنا شد. بي گمان همين آشنايي ، زمينه هاي ورود او را به حوزه فراهم نمود.

\r\n

 در دوران دوم عمر خود با تحصيل درمدارس الماسيه ، جده بزرگ صدر اصفهان ، به زودي به يكي از بزرگترين استادان اين حوزه پر خير و بركت تبديل شد. شاگردان فراواني در اين دوره پرورش داد كه آيت الله العظمي بروجردي ، و حاج آقا رحيم ارباب نمونه‌هايي از آنها بوده اند.

\r\n

جهانگير خان علاوه بر استاد‌‌ي‌اش در فلسفه و البته هيات ، رياضي، طب ، فقه و حديث به عنوان استاد اخلاق حوزه علميه اصفهان شناخته مي‌شد.

\r\n

اين حكيم فرزانه و كم نظير حوزه عليمه اصفهان كه عمر پر بركتش را در عين سادگي گذراند ، سرانجام در سن 86 سالگي در شام يكشنبه 13 رمضان 1328 دارفاني را وداع گفت و در تكيه سيد محمد ترك – تكيه جهانگير خان – تخت فولاد اصفهان به خاك سپرده شد.