صداي شادي افلاكيان از كوچه پس كوچه هاي مدينه به گوش مي رسد. از خانه ساده و با صفاي امام كاظم عليه السلام ، نوري به آسمان برخاسته است. ستاره ها نوراني تر شده اند و ماه، همچون خورشيد مي درخشد.

زندگينامه حضرت معصومه سلام الله عليها

حضرت فاطمه معصومه (س) در سال 173 هجري در مدينه ديده به جهان گشود و در خانه اي بزرگ شد كه پدري چون امام كاظم (ع) و برادري چون حضرت رضا (ع) در آن مي زيست.

نام مادر آن حضرت را «خيزران»، يا «نجمه» يا «اروي» گفته اند كه بانويي لايق و پاك و با ايمان بود و چون حضرت رضا (ع) را به دنيا آورد، به لقب «طاهره» آراسته شد.

فاطمه معصومه (س) در دامان ايمان و پاكي رشد كرد و در چشمه عفاف و عصمت و علم و حكمت به طهارت روح و جان رسيد. نسب و تبارش نبوي، فاطمي و علوي بود. جدّ او از طرف مادر از نسل امام حسن مجتبي (ع) و از طرف پدر از نسل امام حسين (ع) بود. از اين رو در زيارت نامه اش خطاب به او گفته مي شود: «السلام عليكِ يا بنتَ الحسنِ و الحسين».

عبادت و ادب، شاخ و برگ روييده بر آن «سرو پاك دامني» بود. ويژگي هاي روحي و خصايص فردي و خلق و خوي والايش سبب شده بود كه ا ورا كريمه خاندان رسالت بنامند و با اين لقب در زبان عالمان و فقيهان شيعه از او ياد مي شد؛ لقبي كه از ميان بانوان اهل بيت، تنها مخصوص او بود.

لقب هاي ديگر او هر كدام گوياي فضايل اوست؛ همچون: «محدّثه»، «عابده»، «مِقدامه» و «معصومه». اين القاب پاك، يادآور حضرت زهرا (س) است كه حضرت معصومه (س) هم شرافت و نجابت را از آن بانو به ارث برده است.